Senne podróże panny V.

Śniło mi się, że znajdowałam się w prawdopodobnie starej bibliotece. książek było tam mnóstwo, stały ciasno obok siebie na wysokich półkach w niekończących się rzędach. przejścia pomiędzy półkami były bardzo ciasne. Czasem książki leżały w ogromnych metalowych koszach, w totalnym nieładzie. biblioteka była bardzo duża, niczym labirynt. Cała sytuacja działa się w nocy bo przez niewielkie okienka było widać gwiazdy. dodatkowo biblioteka znajdowała się prawdopodobnie w piwnicy. książki były wilgotne, niektóre rozpadały się gdy tylko brałam je do ręki. Wiedziałam, że są tam wszystkie książki jakie zawsze chciałam przeczytać jednak było zbyt ciemno żeby coś przeczytać. Brałam coraz to nowe tomy, jedne rozpadały się inne trzymałam kurczowo nie będąc w stanie ich przeczytać. później w ciemnościach nie mogłam nawet odczytać tytułów. byłam zrozpaczona. miałam w zasięgu ręki to co chciałam przeczytać ale nie mogłam. Później gdy znalazłam dział z książkami dla dzieci okazało się że są ale napisane w innych językach. Zrozpaczona zaczęłam szukać światła, słyszałam kałuże pod moimi stopami. pomiędzy półkami trafiłam na nielubianą przeze mnie kuzynkę która w rzeczywistości w przeciwieństwie do mnie nienawidzi czytać. miała świeczkę jednak nie chciała mi jej dać. Zdeptała świeczkę i uciekła, śmiejąc się z mojej bezradności. w końcu wyszłam z biblioteki czując zaduch zgnilizny/wilgoci. na zewnątrz była gwieździsta noc a na niebie posuwały się leniwie brunatno rdzawe obłoki. obok znaleźli się jacyś ludzie, którzy nie wydali mi się obcy jednak których nie potrafię zidentyfikować, którzy powiedzieli, że jeśli jestem zmęczona i chcę odpocząć to moja dusza musi zamienić się właśnie w taką chmurę. wtedy będę wolna.

ponieważ na forum nikt nie skomentował mojego snu mam nadzieję, że teraz nie umknie wam on waszej uwadze.


Stałam na korytarzu zwykłego pociągu osobowego, obok mnie leżały torby dwóch kolegów którzy są braćmi. Pociąg stał na stacji, z której zawsze odjeżdżam do domu jednak przy innym peronie. Pociąg zaczął ruszać, kiedy zobaczyłam że koledzy biegną chcąc wskoczyć do środka. Marcinowi podałam rękę i udało mu się natomiast jego brat Maciej poślizgnął sie na skraju peronu i wpadł pod koła pociągu. w moim śnie krzyknął tak przeraźliwie, aż się obudziłam. Serce biło mi bardzo mocno byłam przerażona.

Kiedy zasnęłam ponownie śniło mi się, że jestem z Marcinem w jakimś klubie, na imprezie. cały czasy mnie "adorował" (pomimo oczekiwań nie sprawiało mi to przyjemności) jednak nigdzie nie było Macieja, bez którego się nie rusza. Następnie znalazłam się na niewielkim wzniesieniu (pogoda bardzo burzowa) gdzie stał zardzewiały wrak pociągu. Pod nim, przygnieciony, leżał Maciej z twarzą zachlapaną zaschniętą już krwią lub obdartą ze skóry i bez nogi. z rozmowy z nim wynikło że leży tam już od dwóch lat ale nikt sie nim nie interesuje. Bardzo płakałam rozmawiając z nim.


Dodam, że w rzeczywistości obaj chłopacy podobają mi się jednak oni o tym prawdopodobnie nie wiedzą. Pomimo że są bliźniakami różnią się od siebie zarówno wyglądem jak i charakterem. Nie wiem na którym zależy mi bardziej. Nigdy nie jeżdżą pociągiem z tej samej stacji co ja, a Marcina miałam zamiar wziąć ze sobą na 18 znajomego jednak nie wypaliło. Sama tkwię w nieudanym związku, którego nie mogę narazie zakończyć, jednak obu chłopakom powiedziałam, że jestem wolna.