Trzy czakry: korzenia, seksualna i splotu słonecznego – to tu zachodzą wszystkie interakcje fizyczne, emocjonalne i mentalne. To fundamenty naszego życia, podstawy działania oraz istnienia w świecie. Dopiero gdy przerobimy lekcje z tych czakr, może w pełni otworzyć się czakra chrystusowa – nasze serce.

Źródłem życia i istnienia wszelkich form bytu jest uniwersalna energia życiowa nazywana praną w tradycji indyjskiej, natomiast w kulturze chińskiej i japońskiej znana jako chi (ki).  

CENTRA ENERGETYCZNE
Czakry są centrami energetycznymi – ośrodkami zarządzającymi energią życiową. Tych głównych, ulokowanych wzdłuż osi kręgosłupa, jest siedem. Pierwsze trzy, zaczynając od dołu – korzenia (podstawy), seksualnej (sakralnej) i splotu słonecznego – związane są ze światem fizycznym i naszym funkcjonowaniem w nim. Czwarta czakra – serca – jest pomostem pomiędzy tym, co ziemskie, a tym, co duchowe. Następne trzy czakry – gardła, trzeciego oka i korony – przeobrażają energie należące do świata duchowego.
Czakry wpływają nie tylko na nasz stan fizyczny, ale są również odpowiedzialne za rozwój określonych przejawów samoświadomości. Energia każdego z czakramów odpowiada bowiem innemu poziomowi świadomości człowieka.
W trakcie naturalnego rozwoju czakry otwierają się stopniowo, abyśmy mieli czas na przetworzenie informacji i włączenie ich do naszego życia. W teorii czakr rozwój człowieka przebiega według siedmioletnich cykli przemian. Każdemu z tych okresów patronuje jedna z siedmiu czakr. I każdy jest podzielony na siedem rocznych wątków, także przypisanych kolejnym czakrom.

Kiedy przeszły już tłumy barbarzyńców i opustoszał mój dom, stanęłam na brzegu wielkiego leja Twojej nieobecności. Powoli z każdą chwilą zapełniał przestrzeń. Kawa parzona z dwóch łyżek i przelewana przez sitko przestała istnieć...

Mój proces akceptacji straty trwał latami i przez większość czasu był instynktowną, nieświadomą walką o przetrwanie. Wierzę jednak, że może on przebiegać inaczej i od początku być świadomym stawieniem czoła własnej śmiertelności. Że „możemy śmiało spojrzeć w oczy perspektywie własnej śmierci i trzeźwo o niej myśląc, spróbować zmniejszyć cierpienia, jakie ze sobą przyniesie” – jak powiedział Dalajlama.

Śmierć jest naturalną częścią życia i wcześniej czy później każdemu z nas przyjdzie stawić jej czoło. Moim zdaniem póki żyjemy, możemy podejść do niej na dwa sposoby: ignorować ją lub śmiało spojrzeć w oczy perspektywie własnej śmierci i, trzeźwo o niej myśląc, spróbować zmniejszyć cierpienia, jakie ze sobą przyniesie. Niezależnie jednak od tego, na co się zdecydujemy, nie zdołamy jej pokonać.
Dalajlama